UBMTA 2.0

วันนี้เดินทางไปหลายที่พอสมควร ตอนตกเย็นก็ได้ไปงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติที่ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ก็ได้นัดพบกับผู้ควบคุมคนหนึ่งพูดคุยกันนิดหน่อย เดินดูหนังสือซักพักผมก็แยกตัวออกมา ตอนนั้นก็ 5 โมงครึ่งแล้ว ก็เลยกะว่าจะไปหาอะไรกินที่สยาม ซึ่งทำให้ต้องเดินไปตลาดคลองเตย แต่ระหว่างทางเกิดนึกขึ้นมาได้ว่า "ไปเยี่ยม 154 ดีไหม" ไอ้เราก็มีความคิดอยู่ในใจอีกเรื่องว่า "เราเคยเปิดเรื่องการเดินทางสาย 154 มาแล้ว แต่เรายังไม่เคยทำมันให้เสร็จสิ้นเสียที" ประกอบกับภาระที่กำลังจะเกิดขึ้นในเร็ววันนี้ทำให้ตระหนักว่า "ถ้าไม่ทำวันนี้ วันต่อไปก็คงจะไม่ได้ทำอีกแล้ว" จึงเป็นที่มาของการเดินทางด้วยสาย 154 ครั้งนี้ เดินทางตั้งแต่คลองเตยจนถึงเคหะชุมชนออเงินเลย

ผมเดินไปถึงจุดรวมพลสาย 154 ประมาณ 17:40 ตรงนั้นก็มีคุณน้าคุณอาคุณลุงคุณป้านั่งรอรถกันอย่างพร้อมเพรียง ก็ลองสอบถามว่ารอสาย 154 ใช่ไหม ท่านก็ผงกหัวรับ จากการสอบถามวันเสาร์-อาทิตย์ และวันหยุดมีรถเที่ยวเย็นแค่คันเดียวเท่านั้นออกเวลา 18:00 (พรุ่งนี้จะลองโทรไปถามถึงเที่ยวเดินรถให้)

17:55 พบเห็นสาย 154 มุ่งหน้ามาทางถนนรัชดาจอดที่ตลาดคลองเตย 2 (ฝั่งตรงข้ามกับจุดรวมพล) มีคนลงจากรถนิดหน่อย แล้วรถก็มุ่งหน้าไปติดไฟแดง มุ่งตรงไปทางถนนที่เป็นถนนด้านหลังการท่าเรือ เพื่อไปกลับรถที่แยกศุลกากรแล้วย้อนกลับมายังจุดรวมพลนี้

18:05 (โดยประมาณ) รถสาย 154 ก็ได้มาถึง ณ จุดรวมพล ทุกคนที่รอก็เดินขึ้นรถจนไม่เหลือที่นั่งเพียง 1-2 ที่ที่เบาะหลัง รถคันนี้คือรถหมายเลข 154-8 (สังเกตได้จากจุดเดียวคือป้ายเหลืองบนรถ เพราะหมายเลขรอบๆ ตัวรถถูกพ่นทับไปหมดแล้ว) สภาพรถทรุดโทรมอย่างรุนแรง ตัวกรอบล้อมรอบบานกระจกเริ่มผุ น้ำรั่วแน่ๆ ถ้ามีฝนตกสังเกตได้จากการมีกระดาษทิชชู่เปียกๆ (เพราะเมื่อกลางวันฝนตก) เข้าไปอุดอยู่ในช่องเลื่อนบานกระจกด้านบน ที่นั่งที่ผมนั่งเปียกเนื่องจากน้ำหยดเล็กน้อย พอผู้โดยสารขึ้นรถกันเสร็จก็ออกรถเลย ติดไฟแดงพักหนึ่งก็มีคนโบกขอขึ้น คนขับก็เปิดประตูให้ขึ้น
พอผ่านไฟแดงก็ขับไปเรื่อยๆ ไม่เร็วมากมาย มีคนขึ้นระยะสั้นนิดหน่อย (ก็คงเป็นคนที่ไม่ได้คิดอะไรมาก มีรถอะไรก็ขึ้น) รถไม่ค่อยติด มีมาหนึบๆ ตรงเอกมัยนิดหน่อยแต่ก็ไหลไปด้วยดี โชคค่อนข้างช่วยเพราะไม่เจอไฟแดงตรงจุดที่ค่อนข้างวิกฤตเลย โดยรวมผู้โดยสารไม่แน่น มียืนนิดหน่อย (ไม่เกิน 8 คน)

18:50 ถึงปากซอยวัชรพล ท้องฟ้าก็มืดแล้ว แสงไฟในซอยวัชรพลจากอาคารพาณิชย์และบ้านเรือนมีอยู่ตลอดทาง ถนนทำเสร็จแล้ว (เมื่อปีหรือสองปีก่อนที่ไปกับก๊วนตัวใหญ่กับ A.S ยังเละๆ อยู่) ถึงห้าแยกวัชรพล ก็ติดไฟแดงตามระเบียบหางก็ยาวใช้ได้แต่ก็ไฟแดงเดียวหลุด
ขับไปเรื่อยๆ ระหว่างทางก็ไม่มีคนลงเท่าไร มีคนขึ้นมาบ้างเล็กน้อย ถึงทางแยกถนนจตุโชติ รถก็เลี้ยวเข้าถนนจตุโชติ ถนนนี้เป็นถนนสองเลน ถ้านึกสภาพไม่ออกคล้ายๆ ถนนศาลาธรรมสพน์ (ด้านหลังสาย 2 - สาย 3 นั่นแหละ) สองข้างทางจากการคาดคะเนเป็นทุ่งที่กำลังปรับปรุงเตรียมก่อสร้างบ้านจัดสรร รถขับด้วยความเร็วที่สูงขึ้น (จริงๆ ก็สูงตั้งแต่เลยห้าแยกวัชรพลแล้วนะ) มาถึงสามแยก มองไปไม่น่าเกิน 200 เมตรเห็นไฟจากรถบนถนนวงแหวนรอบนอก รถก็เลี้ยวขวาแล้วตรงต่อไปอีกไม่ไกลก็ถึงเคหะชุมชนวัชรพล 3 สภาพคล้ายๆ เคหะฉลองกรุงนะ ดูเงียบๆ ไม่พลุกพล่าน รถก็ตรงเข้าไปนิดหน่อยส่งผู้โดยสารลง (ก็เกือบทั้งคันรถแล้ว) แล้วก็ถอยกลับรถออกมา ไปตามทางเดิมออกถนนสุขาภิบาล 5 เช่นเดิม
ตรงไปได้อีกซัก 2 กิโลก็ถึงเคหะชุมชนออเงิน ในนี้ค่อนข้างคึกคักผิดกับเคหะชุมชนวัชรพล 3 อย่างชัดเจน ผมก็ลงตรงหลังเซเว่น แต่รถก็ยังไปต่ออีกหน่อยไม่รู้ไปถึงแล้ว ไม่ได้ดูเวลาแต่น่าจะทุ่มครึ่งแล้ว

จบเสียทีการเดินทางด้วยรถสาย 154 ครั้งแรกและน่าจะเป็นครั้งเดียวที่มีโอกาสได้ทำ คิดแล้วก็ใจหาย ไม่อยากให้รถสายนี้ต้องยุติการเดินรถ แต่ก็นึกวิธีดีๆ ไม่ออกว่าต้องทำอย่างไรถึงจะให้ ขสมก. นำกลับไปเดินรถเองได้อีก เพราะผมคิดว่าผู้ประกอบการก็วิ่งด้วยความซังกะตายเหมือนกัน แล้วเมื่อเห็นสภาพรถแล้วมีความรู้สึกว่าเหมือนชาวบ้านกลุ่มนี้จะถูกลงโทษยังไงไม่รู้ แทนที่จะได้บริการที่ดีๆ หน่อย (ด้วยรถมิตซูที่มีที่นั่งมากกว่า และใหญ่กว่า) กับค่าโดยสารที่ถูกลงอีกนิดนึง (ก็บาทนึงแหละนะ) กลับต้องมาเจอสิ่งที่ผมขอเรียกว่า "ซากรถใจถึงคันนี้"