UBMTA 2.0

ดูรายการคนค้นคน (ขออนุญาตไม่ใช้ ฅ เพราะจริงๆ คำว่าคนดั้งเดิมมันไม่ได้สะกดด้วย ฅ) 2 สัปดาห์มาแล้วที่เป็นเรื่องของมิตรภาพบนรถเมล์สาย 154 (หลายชีวิตบนรถเมล์ สาย 154) ก็เลยอยากจะเขียนรำลึกอะไรเสียหน่อย (อดีตผู้ดูแลอนุเคราะห์ภาพ เนื่องจากผมไม่สามารถหาแหล่งในการรับชมรายการได้)

ผมเคยมีโอกาสขึ้นรถเมล์สาย 154 ถึง 2 ครั้ง ครั้งแรกลองขึ้นแต่ก็ไปไกลพอสมควรลงรถที่รามอินทรา (แหมอีกนิดเดียวก็เข้าไปข้างในแล้ว) ส่วนอีกครั้ง (นั่ง 154 แบบเต็มขั้น) ก็นั่งเข้าไปจนถึงเคหะชุมชนออเงินเลย นั่นก็ราวๆ ปี 2550 เลย จนทุกวันนี้รถสายนี้จะเปลี่ยนไปอย่างไรผมก็ไม่ทราบแล้ว

คิดว่าจากการนั่งทั้งสองครั้งผมเจอพี่ยานะ แต่กอฟนี่ผมอาจจะไม่ทัน ผมไม่ทราบว่ารายการนี้เริ่มถ่ายทำเรื่องราวของรถสายนี้ตั้งแต่เมื่อไร อาจจะนานพอสมควรเพราะการตัดสลับภาพด้วย แล้วก็มีแพลมๆ ว่ามีรถสีชมพูด้วย (รถรุ่นนมโรงเรียนเกิดเมื่อประมาณปี 2551-2552) แล้วก็มีรถมินิบัสเปลี่ยนสี (มันเป็นภาพประกอบเฉยๆ คงไม่เกี่ยวกับเรื่อง) อาจจะใช้เวลาตามเรื่องและถ่ายทำอยู่หลายเดือน ถือว่าเป็นการเรียบเรียงภาพและเนื้อเรื่องให้ประทับใจได้และน่าจะส่วนส่งเสริมให้ผู้โดยสารคิดว่าเราน่าจะเจออะไรดีๆ บนรถเมล์บ้างไม่ใช่เจอแต่พนักงานที่บริการไม่ได้เรื่อง ร้องเรียนไปก็ไม่เห็นจะเกิดอะไรขึ้น ถึงแม้ตอนจบรายการจะงงๆ ไปนิดว่าตกลงจะสรุปอย่างไร (หรือไม่สรุปกันแน่?)

ถามว่ามีอะไรที่ผิด ก็มีผิดอยู่ตรงขึ้นทางด่วนนั่นแหละครับ ถึงแม้เงินจะไม่เข้าใครก็ตาม (ถึงเข้าเขาก็คงอยากให้แหละนะ) แต่ผมก็เข้าใจเขานะ ตลอดทางมันไม่มีใครขึ้นจริงๆ รถสายนี้รับคนได้เพียงแค่ต้นทางถึงนวลจันทร์ แล้วอีกทีก็ช่วงเอกมัยไปคลองเตยเลย การที่ผู้โดยสารลงความเห็นว่าอยากจะเร่งความเร็วหน่อยด้วยการขึ้นทางด่วนก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ แต่ถ้าว่าตามกฎมันก็ผิดนะครับ (อย่าทำตามเชียว) อย่างน้อยก็เรื่องเปลี่ยนเส้นทาง (ขึ้นทางด่วน) และไม่ฉีกตั๋ว (ก็กฎหมายบอกให้ฉีกตามราคานี่)

พูดถึงความประทับใจอื่นๆ เช่นการไปวัดด้วยกัน ผมว่าน่าประทับใจนะครับ เป็นมุมเล็กๆ ที่เราไม่ค่อยคิดถึงว่าถ้ากลุ่มคนที่ไปวัดด้วยกันมีฐานะเป็นพนักงานกับผู้รับบริการ ผมก็เคยแอบฝันว่าอยากจะเหมารถเที่ยวสาย 154 เหมือนกันนะ แต่ด้วยความที่ตอนนั้นยังศึกษาเลยไม่มีรายได้ ก็เลยทำให้แผนนี้เลื่อนกันต่อไปอย่างไม่มีกำหนด (แน่ะเว็บก็ไม่ได้ดังแล้ว คนก็หายจะไปทำกับใครล่ะจริงไหม?)

จริงๆ สายการเดินรถที่เป็นลักษณะนี้ก็มีหลายสายนะครับ เช่น 80ก (ท่ารถอยู่ในหมู่บ้าน วปอ.11), 189 (ท่ารถอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน) โดยสายพวกนี้จะผ่านเข้าไปในชุมชน ถึงแม้ว่าจะมีรถวิ่งทั้งวัน (ก็เส้นทาง ขสมก. นี่นะ) แต่ผมเชื่อว่าถ้าใช้พนักงานประจำชุดเดิมตลอด มีการประชาสัมพันธ์ลักษณะนี้ สายพวกนี้ก็จะสามารถบริการได้ถึงใจแบบที่เราเห็นตัวอย่างสาย 154 นี้ได้

ถ้าเปรียบเทียบกับที่นี่ ผมพูดตรงๆ ว่าถ้าผมนั่งรถเวลาเดิมๆ ทุกวัน ผมจะได้ขึ้นรถคันเดิมคนขับคนเดิมแทบจะทุกครั้งเลย ซึ่งเราก็มักจะเจอผู้โดยสารกลุ่มเดิมๆ ด้วย และก็จะรู้ว่าเราควรจะปฏิบัติตัวกันอย่างไร บางทีเขาก็ชวนคุยกันสนุกสนาน (ผมฟังไม่รู้เรื่องหรอกนะ) ซึ่งก็เหมือนภาพของรถสายนี้แหละครับ อาจจะโชคดีด้วยที่อยู่ในย่านชุมชนของกลุ่มผู้มีอันจะกินพอสมควรและก็นิสัยของคนเยอรมันที่ค่อนข้างจะเรียบง่ายไม่หวือหวา ภาพบรรยากาศแบบนี้จึงเป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกดี และประทับใจกับประเทศนี้