UBMTA 2.0

วันนี้(7 ธ.ค. 50) หลายคนอาจจะแปลกใจ ว่าทำไมเด็ก ม.1 อย่างหนู ถึงได้มาเขียนบล็อก และโพสข้อความต่างๆ ทั้งๆที่ตอนนี้ตามปกติแล้ว หนูน่าจะกำลังเรียนหนังสืออยู่ที่โรงเรียน

ความจริงวันนี้ที่โรงเรียนหนูเค้ามีกีฬาสีค่ะ แต่หนูไม่ได้ไปหรอก เพราะไปแล้วก็ไม่มีอะไรทำ ได้แต่นั่งเฉยๆ ซึ่งมันน่าเบื่อมาก แม่ก็เลยบอกให้หนูอยู่บ้าน เพราะไปแล้วก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร กีฬาก็ไม่ได้ลง กองเชียร์ก็ไม่ได้เป็น แม่ก็เลยบอกให้หนูหยุดโรงเรียน

วันนี้หนูมีเรื่องให้เขียนเยอะแยะมากมายเลย แต่เขียน 2 เรื่องก่อนดีกว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ถ้าว่างๆค่อยมาเขียนเรื่องอื่นๆต่อ สำหรับเรื่องที่หนูจะเขียนวันนี้คือเรื่องเกี่ยวกับคุณป้ากระเป๋ารถเมล์สาย 511 ซึ่งแม้มันจะไม่ได้เกิดกับตัวหนูโดยตรง แต่หนูก็ประทับใจมาก

เรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้นได้ตอนช่วงปิดเทอม (ต.ค.) ที่ผ่านมานี้เอง วันนั้นหนูได้นั่งรถเมล์สาย 511 (ยูโรทู) ไปจากปากน้ำ ซึ่งหนูจำไม่ได้แล้วว่าวันนั้นหนูจะไปไหน เพราะโดยปกติหนูจะไม่ค่อยได้นั่ง 511 เท่าไหร่หรอกค่ะ แต่วันนี้ที่ที่หนูจะไปมันคงต้องนั่ง 511 ไปล่ะมั้ง

พอรถแล่นมาถึงสำโรง (ตรงใกล้ๆอิมพิเรียล) ก็มีผู้หญิงวัยรุ่นคนหนึ่งขึ้นมา ซึ่งพอคุณเธอมานั่ง คุณเธอก็นั่งแบบทำตัวเป็นผู้ดี นั่งไขว่ห้าง คุยโทรศัพท์ แถมยังนั่งเก้าอี้ที่ตรงข้ามกับหนูอีก หนูเห็นคุณเธอแล้วรำคาญมาก แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร จนกระทั่งคุณเธอแกทำเหรียญ 5 บาทตก ทั้งๆที่รู้ว่ามันตก คุณเธอก็ทำท่าทีไม่สนใจ เหรียญ 5 บาทมันก็เลยกลิ้งไป แต่คุณป้ากระเป๋าเค้าก็อุตส่าห์เก็บให้ ตอนั้นหนูเห็น แทนที่คุณเธอจะยกมือไหว้ หรือกล่าวคำขอบคุณสักนิดก็ไม่มี คุณเธอกลับหยิบมาเฉยๆ แล้วก็นั่งวางท่าอีกเช่นเคย หนูเห็นแล้วโมโหมาก คนอะไร จรรยามารยาทไม่มีเลย ไม่รู้จักเห็นคุณค่าของเงิน แล้วยังจะไม่รู้จักขอบคุณอีก

หนูประทับใจคุณป้าเค้ามาก ทั้งๆที่คนที่คุณป้าช่วยเก็บของให้ มันเป็นคนสันดานเลว แต่คุณป้าก็ยังช่วยมัน หนูเชื่อว่าความดีที่คุณป้าทำ มันจะตอบแทนคุณป้าอย่างแน่นอน แต่สำหรับนังนั่นน่ะ ความเลวที่ไม่รู้จักการขอบคุณ ก็จะส่งผลให้ชีวิตมันล่มจมเหมือนกัน